25 oktober 2010
Door Barry Grey

De toenemende strijd van de arbeidersklasse in Europa en in de rest van de wereld tegen het verlies van werkgelegenheid en de besparingen van de regeringen tonen de realiteit achter de façades van de democratie. Overal schrappen regeringen - linkse en rechtse - aan het zelfde tempo banen, korten ze drastisch op de sociale voorzieningen en geven ze helemaal niets om de protesten van de overgrote meerderheid van de bevolking.

Verkiezingen of parlementaire debatten hebben geen enkele invloed op het gevoerde beleid. De staat voert eenvoudigweg de opdrachten van de financiële aristocratie uit en die bevelen luiden de levensstandaard van de bevolking gevoelig te laten dalen. Het zijn de bevelen van een financiële aristocratie die de crisis hebben veroorzaakt. Terwijl de bankiers en bedrijfsdirecties zichzelf steeds hogere salarissen en bonussen geven bevorderen ze de werkloosheid en verlagen ze de lonen van de arbeiders, om optimaal te kunnen profiteren van de massale werkloosheid en sociale nood. De medeplichtige media en de vakbonden spelen het spel mee.

Daar waar de zware inspanningen van de vakbonden om de arbeiders in toom te houden niet voldoende zijn en massale protestbewegingen ontstaan - Griekenland, Roemenië, Frankrijk - die de plannen van de kapitalisten dreigen te doorkruisen, zet de staat veiligheidstroepen in om stakingen te breken en het verzet neer te slaan. In Frankrijk heeft de regering van president Sarkozy de ME (CRS) ingezet om de blokkades van een oliedepot door de arbeiders te doorbreken en studenten met traangas en rubberkogels aan te vallen. In heel het land werden leiders van de demonstraties gearresteerd.

In Griekenland heeft de Sociaal-Democratische PASOK-regering, verkozen met steun van de vakbonden, een staking van vrachtwagenchauffeurs gebroken met inzet van het leger. Recenter zette diezelfde regering ME met traangas in tegen ambtenaren van het ministerie van Cultuur, die de Acropolis bezet hielden uit protest tegen massale ontslagen.

Ondanks de gewelddadige aanvallen van de regeringen op zijn eigen burgers groeit de weerstand onder de arbeidersklasse. Het duidelijkst wordt de nieuwe fase van de internationale klassenstrijd in de huidige stakings- en protestgolf in Frankrijk. Het is een historisch keerpunt in de wereldpolitiek, en het is opnieuw een strijd van de arbeidersklasse tegen het kapitaal.

De protestbeweging in Frankrijk is de afgelopen dagen serieus in omvang toegenomen, een staking in Griekenland heeft het treinverkeer lamgelegd en in Rome demonstreerden honderdduizenden burgers tegen de politiek van de fascist Berlusconi.

In Spanje, Portugal en Ierland werd gestaakt en massaal gedemonstreerd en ook in Roemenië staakten de arbeiders. Autobouwers in China en arbeiders in India, Cambodja en Bangladesh legden het werk neer.

De conservatief-liberale regering in Groot-Brittannië legt de bevolking ongeziene besparingen op ten bedrage van 94 miljard euro, waardoor tenminste 500.000 ambtenaren en nog eens 500.000 mensen in de privésector hun baan verliezen.

De Britse arbeiders hebben herhaaldelijk geprobeerd zich tegen de aanvallen van hun eigen regering en het bedrijfsleven te verzetten, maar worden daarin tegengewerkt door het schaamteloze verraad van de Britse vakbonden. Deze keren zich tegen elke serieuze staking of sociale mobilisatie. De medewerkers van de Londense metro protesteerden tegen privatisering en massa-ontslagen, hetgeen de Britse regering als aanleiding zag om anti-stakingswetten te ontwerpen. De medewerkers van de BBC en British Airways stemden voor een staking. De vakbondsleiders weigerden de staking te organiseren.

In de Verenigde Staten, waar Obama werd verkozen op basis van de diepe haat onder de werkende bevolking en de jeugd tegen de kapitalistische oorlogspolitiek van George W Bush, voert de zwakste Amerikaanse president ooit inmiddels ook een politiek die tegen de arbeidersklasse gericht is. Daarmee vernietigde Obama de illusies van de miljoenen die op hem gestemd hadden en maakte hij iedereen duidelijk hoezeer de top van de Amerikaanse politiek met het bedrijfsleven en het bankwezen is vergroeid. De maatregelen van de laatste maanden maakten dat nog maar eens ondubbelzinnig duidelijk.

Zo werd het moratorium op olieboringen in de Golf van Mexico opgeheven, krijgen langdurig werklozen geen bijstandsuitkering meer en wees het Witte Huis ook de eis op een moratorium op openbare verkopen van woningen van de hand.

De toenemende oppositie in de VS wordt uitgedrukt in de beginnende rebellie van de arbeiders tegen de vakbond van de auto-industrie, UAW. Die vakbond probeert een loonsverlaging van maar liefst 50% voor nieuwe werknemers erdoor te drukken en als nieuw basisloon voor de auto-industrie in te voeren.

De diepe verachting van de heersende klasse in de VS voor de democratische wens van de bevolking werd afgelopen dinsdag goed samengevat in een groot artikel over de gebeurtenissen in Frankrijk. Het belangrijkste orgaan van het liberale establishment in de VS erkende dat er veel steun is onder de Franse bevolking voor de stakingen en de protesten tegen de plannen van Sarkozy om de pensioengerechtigde leeftijd te verhogen. "Ondanks de grote ongemakken en de economische verliezen blijft de sympathie tegenover de vakbonden behouden," zo schreef de krant. Volgens alle opiniepeilingen genieten de acties de steun van 70% van de Fransen. Maar dat weerhield de Times er niet van te benadrukken dat "het Franse parlement de wetswijziging voor de hervormingen van het pensioenstelsel diende aan te nemen," om er aan toe te voegen: "Zelfs wanneer de pensioengerechtigde leeftijd wordt opgetrokken tot 62 zullen er nog voor het einde van het decennium verdere pijnlijke maatregelen nodig zijn."

Honderden miljoenen mensen op de planeet mogen momenteel ervaren dat het kapitalistische systeem niet verenigbaar is met de basisbehoeften van de mens. De toename van de klassenstrijd bewijst dat democratie niets meer is dan een schaamlap voor de dictatuur van de banken en het kapitaal.

Daaruit dienen politieke conclusies te worden getrokken. De strijd om arbeidsplaatsen, een fatsoenlijke levensstandaard, woningen, onderwijs, gezondheidszorg en andere sociale rechten is een politieke strijd tegen de kapitalistische staat. Dat betekent niet dat de staat een ruk naar links moet maken, de staat moet worden hervormd of vervangen door een andere. Het betekent veel meer een revolutionaire mobilisatie van de arbeiders om de productiemiddelen en de macht weer in handen van de bevolking te geven in plaats van in de handen van een klein groepje profiteurs en parasieten.

De strijd om de arbeiders weer aan de macht te brengen is een logisch en onvermijdelijk resultaat van de strijd van de arbeidersklasse tegen de aanvallen van de elite. Het is een bewuste strijd tegen de vakbonden, tegen de officiële 'linkse' partijen en tegen de verschillende pseudo-linkse organisaties zoals de Nieuwe Antikapitalistische Partij (NPA) in Frankrijk. Het zijn deze organisatie die proberen de arbeidersklasse vast te pinnen op de bestaande politieke paden en de arbeiders ervan te weerhouden een onafhankelijke strijd om de macht te voeren.

Daarenboven is deze strijd een internationale. Arbeiders in Europa en overal op de wereld worden geconfronteerd met dezelfde aanvallen en bestrijden dezelfde vijand. Hoe groot de tegenstellingen tussen de heersende klasses van de verschillende landen ook mogen zijn: ze zijn het er roerend over eens de volle last van de economische crisis door de arbeidersklasse te laten dragen. Het internationale kapitaal voert een gecoördineerde strijd tegen de arbeidersklasse. Deze dient daarop te antwoorden met grensoverschrijdend verzet en een internationaal gevecht voor een mondiale sociale revolutie.