Een kort verhaal over een zitting bij de Raad van State op dinsdag 2 december 2003

Toezicht . . . . . SDN Homepage . . . . Schandpaal



    Dinsdag 2 december 2003.


    Een zitting bij de Raad van State.

    Nog nooit had ik de Raad van State van binnen gezien. Ik bracht een groot gedeelte van mijn leven door in Den Haag. Wat heb ik vaak langs het gebouw van de Raad van State gelopen, op weg naar Pulchri studio of Diligentia. Maar nu ik er al lang niet meer woon, stapte ik er toch een keer naar binnen, om de twee zaken van ir. Ad van Rooij tegen de Gemeente St. Oedenrode bij te wonen.

    Na eerst weggestuurd te zijn door iemand van de Raad van State, omdat men mij naar de verkeerde verdieping had verwezen, "Mevrouw, wat staat hier nu?". "Ja meneer, verboden toegang; maar de baliemevrouw verwees me naar hier", kwam ik toch tenslotte in de juiste wachtkamer terecht, waar een stoet van zeven heren in optocht naar toetrok. Ik herkende meteen een medestander van de gentechvrije beweging, Micha Kuiper, en herkende toen Ad van Rooij, die ik van een foto op de SDN webstek ken. Zeer energiek en optimistisch vertelde hij over de nieuwste twee zaken, waartoe we hier zaten te wachten. Mr. K. Brink zou de eerste zaak behandelen, en Mr. Drupsteen de andere.

    Ad van Rooij heeft in zijn leven al zoveel processen gevoerd, dat hij bij de Raad van State kind aan huis is. De eerste zaak betrof een voorlopige voorziening resp. schorsing, betrefffende de Gemeente St. Oederode, die toestaat dat de Gebr. van Aarle BV, buurman van van Rooij, ontoelaatbare zware lijststoffen in het milieu brengt, zonder vergunning.

    Een korzelige Mr. Brink hoorde Ad aan, hij legde de zaak duidelijk uit, en dat was niet de eerste keer dat Mr. Brink een dergelijke pleitnotitie aanhoorde. Twee jonge vrouwen, maakten stoïcijns aantekeningen. Ze zaten daar gewoon heel mooi te wezen voor een schets en ik kon het dus niet laten ze te vereeuwigen.

      Uitspraak over veertien dagen.

    Daarna moesten we naar de wachtkamer terug, om te wachten tot de tweede zaak zou beginnen. Dit was een verzoek betreffende een voorlopige voorziening, betreffende de gemeente Sint Oedenrode, die toestaat dat de Gebr. van Aarle te St. Oedenrode, buurman van ir. Ad van Rooij, ge-impregneerd hout aan de consument verkoopt, vanaf 11 augustus 1992 tot op heden, en daardoor maar liefst zo'n 62.150 kg arseen en 86.900 kg. chroom VI op ongecontroleerde wijze in water, bodem en lucht gebracht heeft, zonder een daarvoor vereiste milieuvergunning. Elke dag dat Gebr. van Aarle BV daarmee kan doorgaan komen er zo'n 15 kilogram arseen en 21 kilogram chroom bij.

    In het geding zijnde besluit van 23 september 2003 hebben burgemeesters en wethouders letterlijk het volgende beslist: aan hun beslissing van 25 februari 2003 waarbij het verzoek van indieners is afgewezen, ligt de opvatting van het college ten grondslag dat de milieuvergunning waarover het bedrijf van Gebr. van Aarle beschikt zich niet uitstrekt tot de gebruiks- en afvalfase.

    Mr. Drupsteen stelde eerst de dames voor, wat ik erg attent vond, luisterde daarna geduldig, vroeg nog opheldering, waar hij bepaalde zaken op internet kon vinden en verzekerde Ad, binnen zeer korte tijd met een uitspraak te komen. Natuurlijk kreeg in beide gevallen de tegenpartij de gelegenheid zich te verweren.

    Tenslotte ging het gezelschap naar de kantine en daarna naar een restaurant waar nog lang werd nagepraat.

    Vriendelijke groeten,

    Miep Bos

    www.miepbos.nl
    galerie@miepbos.nl
    www.gentechvrij.nl